ಕೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೊಡುವವಳು ಕಾಮಧೇನು…
ಆಕೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸದ ದೇವತೆ…
ಕೇಳಿದ್ದನ್ನೂ, ಕೇಳದ್ದನ್ನೂ ಕೊಡುವವಳು ಅಮ್ಮ..
ಈಕೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ದೇವತೆ……
ಮುಖವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನ ಕನ್ನಡಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಮಾತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ನಮ್ಮ ಮುಖದಲ್ಲಾಗುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಅಂತರಾಳದ ನೋವನ್ನ ನಮ್ಮಮ್ಮ ಕಂಡುಹಿಡಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಓದುವ ಶಕ್ತಿ ಅವಳಿಗೊಬ್ಬಳಿಗೇ ಇರುವುದು. ನನಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಅನುಭವಗಳು ಅವೆಷ್ಟೋ ಆಗಿವೆ. (ಎಂತ ಬಾಲೋ ಎಂದು ಮೋರೆ ಚಪ್ಪೆ ಚಪ್ಪೆ ಇದ್ದು?? ಎಂತಾತು ಕಾಲೇಜಿಲಿ???)…..
ನಾನು ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಎಂಬ ತಲೆಬರಹದಲ್ಲಿ ಪದ್ಯ ಬರೆಯಲು ನನಗೆ ಹಾಡಲು ಸಿಕ್ಕಿದ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯೇ ಕಾರಣ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಹಾಡುಗಾರನಾಗಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ (ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ತೃತೀಯ ಬಿ.ಕಾಂ ನ ವರೆಗೆ ನಾನು ಸ್ಟೇಜ್ ಹತ್ತಿದವನಲ್ಲ!!!!) ತೃತೀಯ ಬಿ.ಕಾಂ. ನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಸ್ಟೇಜ್ ಹತ್ತಿ ಪದ್ಯ ಹೇಳಿದಾಗ ಅದು ತುಂಬಾ ಫ್ಲಾಪ್ ಆಗಿತ್ತು. ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವವರು ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಪದ್ಯ ಹೇಳಲು ತುಂಬಾ ಅಂಜಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಎಮ್. ಬಿ. ಎ ಮಾಡುವಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ ಅವಕಾಶ ಹಾಗೂ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯು ಕೆಳಗಿನ ಸಾಲು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಚಿಗುರೊಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ದಿವಸಲೂ ಹೋಗಿ ಬರುವುದು ಕಷ್ಟವಾದ್ದರಿಂದ ರೂಮ್ (ಪಿ. ಜಿ)ಹುಡುಕ ಬೇಕಾಯಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಅನುಕೂಲವಾಯಿತು.ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಾಯಲ್ಲಿಗುಯಿ ಗುಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನೂ ಕೇಳುವ ಕಿವಿಗಳಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾಡುವ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಯಿತು..
ಕಾಲೇಜಿನ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಾರ್ಥನಾಗೀತೆ ನಮಗೆ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲೇಜಿನ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಾಡಿದ “ಭಲೆ ಭಲೆ” ಯೆಂಬ ಹಾಡು ನನ್ನನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಹಾಡುಗಾರ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿತು. ಆ ಮೊದಲ ಹಾಡಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಾದ ಆತಂಕ “ತೃತೀಯ ಬಿ. ಕಾಂ” ಅನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದರೂ, ವಿನೋದ್ ನ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ನುಡಿಗಳು ಅವನ್ನು ತಲೆಯೆತ್ತದಂತೆ ಮಾಡಿತು.!! ಖುಷಿಯ ವಿಚಾರವೆಂದರೆ, ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಬದಲು "ಭಲೆ ಭಲೆ" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾರೆ (ನನ್ನ ಮೊದಲ ಹಾಡು ಅಮೃತ ವರ್ಷಿಣಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಆದದ್ದೆ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ). ಹೀಗೊ ಹಾಗೋ ಮಂಗಳೂರಿನ ಕಾಲೇಜ್ ನನ್ನ ಹಾಡುಗಾರನಾಗಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆಗೆ ಮೊದಲ ಮೆಟ್ಟಿಲಾಯಿತು. ಎರಡನೇ ಮೆಟ್ಟಿಲಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ!!!.....
